مرکز نشر آثار محمد رضا حدادپور جهرمی-هدف،افزایش ضریب هوش امنیتی مردم است

شایان یادآوری است که در طول یک سال منتهی به واقعۀ کربلا، مروان تنها توانست دو بار بر فراز منبر رود و علیه امام حسین سخن برانَد و حضرت را از خوارج (کسی که از دین خارج شده) برشمرد. اما در هر دو بار، اُمّ‌البنین و اُمّ‌سَلَمه او را چنان به خجلت انداختند که گویی با او همان کردند که حضرت زهرای اطهر با خلفا کرد. تا آنجا که چون مروان با خواری از منبر فرومی‌آمد، غلام خویش را لعن می‌کرد و می‌گفت: «مگر نگفتم مراقب باش که پای این دو زن، به‌ویژه اُمّ‌البنین به مسجد نرسد؟! اکنون دلت آسوده گشت؟! همین را می‌خواستی؟!» اما این دو بانوی بزرگوار، به‌ویژه اُمّ‌البنین دست‌بردار نبودند، چنان‌که وقتی مروان را از مسجد اخراج کردند، مردم را نگاه داشتند و برای آنان سخنرانی و روشنگری کردند. نقل است که ‌اُمّ‌البنین همچون شیری نگهبان بیشه‌زار، بیشتر وقت‌ها در مسجد حضور داشت و در صحن و شبستان آن قدم می‌زد و مراقب بود تا مبادا سخنرانان درباری بنی‌امیه بر فراز منبر روند و زبان به اهانت به امام حسین یا ـ نعوذباللّه ـ لعن امیرالمؤمنین بگشایند. سال‌خوردگی، هیبت، شکوه و فصاحت و بلاغت کلام آن بانو، همگی در کنار هم سبب شد که فضای مسجد و مدینه را به‌نیکی و با اقتدار در دست گیرند، تا آنجا که چون بنی‌امیه آهنگ آن کردند که اهل مدینه را در واقعۀ کربلا دخیل سازند و از میان آنان، جمعی را علیه امام حسین به‌سوی عراق روانه سازند، به مراد خود نرسیدند و بر پایۀ اخبار موثق تاریخی، حتی یک تن از اهل مدینه نیز به لشکر بنی‌امیه در برابر امام حسین نپیوست. اما چرا چنین شد؟ یکی از مهم‌ترین علت‌های آن، حضور مقتدر و برجستۀ بانویی شیرزاد به نام اُمّ‌البنین بود.